به گزارش سایت شهید علمدار – برخی شهدا نه با طول عمر، که با عمق بندگیشان شناخته میشوند. شهید سید مجتبی علمدار از جمله انسانهایی است که با عمری کوتاه اما سرشار از معرفت، ردّی ماندگار از عبودیت خالصانه بهجا گذاشت؛ شهیدی که زندگی، وصیتنامه و نوشتههایش چراغ راهی برای امروز ماست.
اگر با نگاهی دقیقتر به زندگی شهدا بنگریم، درمییابیم که هر یک از آنان حامل پیامی روشن برای مسیر بندگی خدا هستند.
در میان این ستارگان آسمان ایثار، شهید سید مجتبی علمدار از چهرههایی است که شاید کمتر نامش شنیده شده باشد، اما آثار و نوشتههای بهجامانده از او، گواه مرتبهای بلند از ایمان، اخلاص و معرفت است.
شهید علمدار تنها سی سال در این دنیای فانی زیست، اما مطالعه زندگینامه، وصیتنامه، اعترافنامه و خاطراتش نشان میدهد که چگونه میتوان در زمانی کوتاه، راهی بلند را پیمود. او بندگی را نه در شعار، بلکه در عمل و مجاهده با نفس معنا کرد و قرآن را محور زندگی خویش قرار داد.
در وصیتنامهاش، با زبانی صمیمی و دردمند، همگان را به انس با قرآن فرا میخواند؛ قرآنی که به تعبیر او نباید زینت طاقچهها باشد، بلکه باید مرهم دردها و مونس دلها شود. این توصیه، بیش از آنکه یک سفارش ساده باشد، بازتاب تجربه زیسته انسانی است که قرآن را راهنمای حقیقی زندگی خود یافته بود.
از دیگر محورهای پررنگ وصیتنامه شهید علمدار، دغدغه نسبت به مظلومیت ولایت و تأکید بر اطاعت از ولیفقیه است. او با نگاهی تاریخی، مسلمانان و شیعیان را از تکرار غربت و تنهایی اولیای الهی برحذر میدارد و وفاداری به ولایت را وظیفهای همگانی میداند.
در واپسین خواستههایش نیز، سادگی و اخلاص موج میزند؛ از دعا و توسل به حضرت فاطمه زهرا (س) و امام زمان (عج) گرفته تا درخواست اشک چشم دوستان بر چهرهاش. گویی تمام امیدش را به همان سرمایه همیشگی اهلبیت(ع)، یعنی اشک، توسل و عشق سپرده بود.
یازدهم دیماه، سالروز ولادت و شهادت این شهید بزرگوار، فرصتی است برای بازخوانی زندگی انسانی که نشان داد میتوان در هیاهوی دنیا، بنده خدا ماند و در سکوت گمنامی، به قلههای معنویت رسید. یادش گرامی و راهش پررهرو باد.
انتهای خبر/